Wij zijn de wijkraad: actieve en gemotiveerde bewoners die Leidsche Rijn mooier, leefbaarder en gezelliger willen maken. Wij werken onafhankelijk van de gemeente Utrecht aan onze gezamenlijke belangen: veilige speelplekken voor kinderen, goed ingerichte parken om in te wandelen en te picknicken en een doordacht verkeersplan zodat iedereen veilig is voor het verkeer.
Op tal van terreinen geven wij de gemeente gevraagd en ongevraagd advies en zetten onze acties kracht bij door wijkraadplegingen te organiseren. Hiermee komen we te weten wat jullie willen en wat (ook heel belangrijk!) jullie niet willen en kunnen we snel reageren op belangrijke signalen vanuit de wijk. Wij werken immers mede aan de toekomst van ons Leidsche Rijn vanuit de basisgedachte: voor iedereen een prettige woonomgeving!
Je kunt ons met veel vragen benaderen. We hebben rechtstreekse lijnen met Burgemeester en Wethouders van Utrecht en kunnen belangrijke issues op de gemeentelijke agenda plaatsen. Wanneer het gaat om dagelijkse, praktische zaken (grof vuil niet opgehaald, stoeptegel zit los of lantaarnpaal omver gereden) is het wijkbureau van de Gemeente Utrecht het directe aanspreekpunt om dit op te pakken en op te lossen. (zie www.leidscherijn.nl/bewonersloketten)
Voor de komende periode heeft de wijkraad gekozen voor drie onderwerpen waar de voornaamste aandacht naar uit gaat: Veiligheid, Verkeer en Voorzieningen.
Wijkraden zijn er nog niet zo lang in Utrecht, hieronder een korte geschiedenis van het ontstaan van wijkraden door Vincent Oldenburg, fractievoorzitter van Stadspartij Leefbaar Utrecht
De 10 Utrechtse wijkraden – een ontstaansgeschiedenis
Toenmalig fractievoorzitter Henk Westbroek omschreef de wijkraden bij de coalitieonderhandelingen in december 2000 als het gesprek rond de dorpspomp.
Stel je voor dat er midden in elke buurt een dorpspomp zou staan, zoals in de oude dorpen van vroeger en zoals nu nog in bijvoorbeeld Haarzuilens. Dan zouden de mensen zich daar verzamelen, bijvoorbeeld ‘s avonds na het eten, om met elkaar de gang van zaken in het dorp te bespreken en met name ook om met elkaar over mogelijke oplossingen te praten. En op die manier gezamenlijk tot een oplossing komen die het meeste draagvlak had. Niet op basis van een democratisch mandaat, maar vanuit betrokkenheid bij de eigen directe woonomgeving en kennis van de feitelijke situatie.
Onderwerpen waar toen aan gedacht werd lagen met name in de sfeer van de openbare ruimte, kleine buurtvoorzieningen, maar ook jongerenoverlast.
Daarnaast was er het plan om een belangrijk deel van het budget voor onderhoud en investeringen van de openbare ruimte te flexibiliseren, zodat buurten zouden kunnen kiezen en prioriteiten zouden kunnen vaststellen welke zaken het eerst aangepakt zouden moeten worden. Bijvoorbeeld minder vegen, maar in ruil daarvoor meer straatverlichting of een voetbalkooi. Ook in dat proces werd een belangrijke rol gezien voor de wijkraad. Wat betreft de flexibilisering van de budgetten werd dat toen meteen ingevuld met een verhoging van het recht van initiatief. Nu zit een deel van dat plan in het leefbaarheidsbudget.
Vanuit dat idee is ‘onze’ Toon Gispen, als wethouder bestuurlijke vernieuwing en wijkgericht werken, aan de gang gegaan om tot een werkbare formule te komen. Er is bij de opzet veel gepraat met mensen in de wijken en buurten en met de gemeenteraad. Er zijn stadconferenties geweest en uiteindelijk is men begonnen met de vorming van een wijkraad in elke stadswijk. Die werd samengesteld uit actieve wijkbewoners en ondernemers, op basis van een benoeming door de wijkwethouder. De insteek was om ‘werkende weg’ te leren en te ontwikkelen.
Met heel veel vallen en opstaan zijn de wijkraden gekomen waar ze nu zijn. In de visie van Leefbaar Utrecht werd er in Utrecht veel te weinig gebruik gemaakt van de kennis en kunde van de bewoners van de stad. Met name voor de aanpak van problemen in de eigen buurt wordt helaas nog steeds veel te weinig geluisterd naar de bewoners zelf. Daarmee zijn de wijkraden in de ogen van Leefbaar Utrecht overigens niet mislukt, maar is het beeld van het gesprek rond de dorpspomp evenmin bereikt.